උගත් පාඩම්

                         අතීතයේ සිදු වු ඛේදවාචක
                                      අනාගතයේ ඔබේ
                                   ප්රාග්ධනය වෙයි !

සොබාදහම

සොබාදහමට පුලුවන් හිතක් නිවන්න

වැටිල කැඩිලා බිඳිලා ගිය

හිත් හදන්න.

අව්වට වැස්සට තෙමි තෙමී වේලි වේලි

ගෙවෙන ජීවිතවලට

ඔසුවක් වෙන්න 

ඔව් පරිසරයට පුලුවන්

මුහුණට හිනාවක් ගේන්න

හිතට නිදහසක් දෙන්න

ගතට සිසිලක් වෙන්න

මේ සොබාදහමට පුලුවන්

ගතින් ලෙඩවුණත්, හිතින් ලෙඩවුණත්

සැනෙකින් විඩාව සුවකරන

අරැම පුදුම ඔසුවක්

සොබාදහම.

සාර්ථකත්වය

 සාර්ථකත්වයට නිර්වචන නෑ

 තම තමන්ගේ අදහස 

 තමයි, තමන්ගේ සාර්ථකත්වයට 

 පාර කපන්නේ

 ඔබ දකින සාර්ථක බව

 මා දකින සාර්ථක බව 

 නොවෙන්නත් පුලුවන්

 හැමදේම තීරණය වෙන්නේ

 හදවතේත් බුද්ධියේත්

 එකතුවෙන්

සාර්ථක චරිතතයක 

පසුගිය කතාව වේදනාත්මක 

වෙන්නත් පුලුවන්

වේදනාව මිනිස්සු ශක්තිමත් කරනවා

කියන්නේ ඒකයි

වේදනාව ශක්තියක් කරගෙන ගොඩනැගුණු ජීවිත කතා

ආයිත් කෙනෙක්ට වට්ටන්න හිතන්නවත් බැරි තරමට

ශක්තිමත් වෙන්නේ ඒකයි ;

ජීවිතේ

ජීවිතේ කියන්නේ කතාවක්,
ඉවර නොකරපු.
තත්පරයක් ගානේ මේ කතාවට
මිනිස්සු , සිදුවීම් බැඳෙන නිසාම
නිශ්චිත සීමාකවකට යටත් නොකරම
මේ කතාව විඳින්න හෝ විඳවන්න
වෙන්නේ ඒකයි.

හිතින් හිතන අවසානේ
දකින්න ආස වුනත්
මේ කතාවට තියෙන්නේ
කටුස්සෙක් පාට මාරැ කරනවා වගේ
චංචල බවක්

කෙනෙකුගේ කතාව සතුටින් ඉවර වෙද්දී
තවත් කතාවක් කඳුලු ගඟක් වෙලා
ඉවර වෙන්නත් පුලුවන්
නමුත් කතාවේ රචකයා වන ඔබටත් මටත්
කතාව යම් තරමකට හෝ
අපේ කැමැත්ත මත තීරණය කරන්න පුලුවන්

ඒ නිසයි දෛවයට අභියෝග කරපු මිනිස්සුන්ගේ කතා
අනිත් අයගෙන් වෙනස් වෙන්නේ.

ප්‍රතික්ෂේප කිරීම

               ප්‍රතික්ෂේප කිරීම යනු සෑම විටම තෝරාගැනීමකි 

එය ඔබට වෙනත් හොදම දෙයක් ආදේශ කිරීමට හෝ යමකින් මුදවා හිස්ව තැබීමට ඉඩ හසර ලබා දේ ! 

අත්හැරීමට අත්දැකීම් ලබා දේ. 

ඉතින් එය හොදම ඔසුවකි!

වේදනාව 😢

                 

                     වඳින්නට දෙවිඳුන් බැතින්

                     ගියත් බැති සිත පෙර දරන්

                     නොසිතු මොහොතක 

                 දඩයමක් වුණි පාපතරයන් අතින්

                     ගතේ වේදනාවට වැඩි

                      හිතේ වේදනා හංගන්

                      දුර බලන්නේ කුමක් වුණිදැයි

                      සිතාගත නොහැකිව සැනින්

විශ්වාසය

   
               

                      පායනා හිරැ සේ 

                      ශක්තියයි ඔබ අපේ

                      අව් වැසි සුලං හමුවේ

                      අපවමයි නිති රැකුවේ

                     ඉතිම් මිහිපිට සිටින දෙව්ඳුන්

                      ඔබයි විශ්වාසය දැයේ

දරැ දුක

         

               කඳුලුබිඳු  නම් කොතෙක් වැටුණද

              නැවත ගන්නට බෑ අතීතය

              නවාතැන්ගත් මිහිරි මතකය

                ගෙනෙයි සෝ දුක් පාරවා හිත

              විඩාබර වූ දෙනෙත් අභියස

               පපුතුරේ පෑරෙනා දුක්කඳ

               කඳුලු විලසින් කොයි තරම් කල්

                ගෙවාගන්නද මගේ දරැ දුක

අනියත ජීවිතය

  වින්ද නිදහස අහිමි වී අද

      මරණයට අත වනාලා

      ගෙවෙන තත්පරයත් ගෙවෙන්නේ

      හිතේ සැකයෙන් පිරීලා